به تیرداد نصری    

                             *...

 

باران از اندوه مردي حرف مي زند - اين روزها

خيابان و

باد هم كه گاهي مي وزد

                                              «بر چارچوب پنجره ي من»

 

 

اين آيينه و ميز گل سرخ

و كتابي كه نيمه تمام لاي انگشت هاي من مانده است

خيره

به انبوه راز هاي مگوست

 

 

با چهارشنبه اي اين روز ها شلخته

از خانه بيرون مي زنم

روز نامه ها

از مچاله شدن آزادي  حرف مي زنند ...

 

«حافظيه»

سلام كردم و بامن به روي نيمكتي زير نور ماه نشستيم وپلك زدم

تو نبودي و

آسمان چشم هاي من بود و ماه نبود

پلك زدم

من نبودم و

ماليخولياي كسي لاي سيگار

دودش به چشم هر آن كه بي وفا پريد

در اين قضيه

 من گم شدم توي خمي كه ابروي شوخ تو در كمانــــــــــــــــه كرد در دلم آخ !

 دل مي رود زدستم        به جهنم

 صاحبدلان                   ككشان نمي گزد

خدا را                         با نظر بازي فراق افتاده حتا

كه مچا له مي شوم توي اتفاقي كه شانه به شانه من راه مي افتد _ بدون تو

هرچه باران را مي ريزد

   با شعر هايم

 توي اين كاسه ي فيلتر هاي سيگار و فنجان ته گرفته و اين نقطه سياه كه آمد در مدار نور

عكسي است كه خرابي مي كند؛

 كلمات و اشيا را به هم مي ريزد   

مثلا ماه را بر مي دارد از شب هاي هفته

 قلب اش را

 ور دست همه دلتنگي تا آسمان ز حلقه به گوشان ما

نمي شود

اصلا از اول شروع كنيم :

 من نشستم روي نيمكتي كه تو

نشسته نبودي

كسي مثل تو غرق شده بود  در حافظ

اي باد صبا نكهتي از بوي

فلاني

 مثل من شعر هايش را قورت داد و گفت :

درد عشقي

كشيده ام خودم را آن وقت در اين ماجرا

گفتم : كه ماه من شو

 پا شدي از حافظ      از من و نيمكت        بي خيال اين دل سوخته گفتي ؛

ز ماه رويان اين كار

كمتر اتفاق مي افتد – مي دانم

اما عجيب نيست مردي همه باران هاي پشت سرش تو باشي و ابر هاي جمع آمده در آن

 تو

 اي غايب از نظر        به خدا

 من همان ام كه وضو سا ختم از چشمه ي عشق

 چار تكبير زدم يكسره بر

همه جاده ها چشم دوخته ام حالا كه خوش خرامان مي روي

 چشم بد از

 روي

همان نيمكتي كه دل مي رود به جهنم اردي بهشت

 ماه مي افتد از ستون جهان                 

مي شكند مثل همين ساعت كه از اين 

 دست

در حلقه

 آن زلف معشوقه به دست           دگران خواهد بود

 به درك !!

 من به خيال چشم نقره ايش مي پيوندم و مي دانم به هر شكسته كه پيوست

تازه

شما هم مي توانيد مرا خط خطي كنيد

 همه اين هزيان را  بتكانيد

تا هر چه حافظ بريزد توي اين صفحه بدون نام همان كه روي نيمكت نشسته نبود و

 من گم شده بودم توي پاركي كه اصلا نيامدم تا به حال اين جا قراري قرار نبود

داشته باشيم

 زلف آشفته و بپيچيم توي حافظ اين قضيه

 آنقدر كه فكر كنم

غم هايم را اين باد

 د رعوض

دل از من برد و روي از من نهان كرد

 كه آشفته قدم بزنم

 خاكستري  هم نفسي

تا به شرح عرضه دهم

كه دل ؛

 چه مي كشد از روزگار هجران اش !!!...