تبليغاتX
با گیســــــــــــــــــــوان آخــــــته

چند شعر

۱-

                                   * . . .

شب

بی اعتماد شده است

به من

به کوچه و خیابان

 

وگرنه این همه پا سبان برای چیست؟!...

           

۲-

                                   * . . .

 

به راحتی می میرد مرگ !

 

چرا که تو از کنارم گذشته ای و

لبخند زدی !...

 

۳-

                                   * . . .

 

پرنده که باشی

بال هایت

خود به خود می رویند !!...

 

۴-

                                   * . . .

 

- چگونه می نگری

اکنون که از زمستان نیمه شب میدان

تو وگاری ات  به خانه رو آورده اید

چگونه می نگری جهان را  ؟!

 

- سپیده دمان از پله های  زیر زمین با لا می آیم

و نیمه شب  بر می گردم

تا باری دیگر در روشنی ، اتاق نمور ساکن اش را ندیده باشد!!

 

۵-

                                   * . . .

 

از طنین گا م ها یش

تنها  مانده

صدای  سرد عصای سفیدی

در سکوت سیاه  خیابا ن ...

        

۶-

                                   * . . .

 

چه زود می زنی زیر همه چیز

 

افتاده ام از ریشه

 

۷-

                                   * . . .

 

نشسته ام بر آن نیمکت که نشسته ای

می گذرم از آن کوچه که می گذری

سیگار می کشم از آن دست که می شعلد به شعله ی سیگا ر

 

 

نیمه ی دیگر توام

شاعر !!

در زمان و مکان ات  سیلان  ...

 

۸-

                                   * . . .

 

تنها می خواستم

رویاهای شیرین را

از قهوه ی  چشم هایش بنوشم

این بود که از حدقه در آوردم شان ...

 

۹-

  * ایستگاه انتظار کویر

 

از باران آمده ای

از مارپیچ جاده های پوشیده ی درخت

ازقول و غزل  بلبلان

از زمزمه ی شوریده ی رودخانه

از دل آشوبی دریا آمده ای  - اتوبوس !!

 

پس چرا مسافر من با تو نیست ؟!...

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388 و ساعت 9:2 |

               

با سلام به دوستان عزیز و ارجمند پس از مدت ها به سرم زد دستی به سر و روی دنیای مجازی ام بکشم همان طوردر دستنوشته هایم قدم می زدم که از آن ها این سه شعر را انتخاب کردم تا پس از مدت ها لااقل جبران مافات کرده باشم  امیدوارم با راهنماییهایتان مرا مورد لطف قرار دهید ...

 

شعر اول :          

                       * ...

از آبجوی من

جوی خون جوش می زند

از سیگارم 

گاری کشته گان دسته جمعی

 

کوچه ها و خیابان و

 مردم  در من اند

 

 

دوره گردی

             - مست و خمار -

اندوه سرزمین نیمه شبی را

می نوشد و می کشد ...

                              

 

شعر دوم :

                              *...

در خانه

در اتاق

درون کتاب های مقدس

- شعرها

در گفتمان با آینه ها  -  در سکوت

در مراوده های دسته جمعی

 

 هرجا

پهن شده است زمین لرزه ای که اتفاق خواهد افتاد

 

در خیابان – پیاده روها – برج ها – آسمان خراش ها

در پرنده ها

درختان

درنگاه تمام بچه های محل ...

 

 

شعر سوم:

                            * ...

در خیابان پرسه می زنند

باران ها و ابرها

و اندوه ها

 

تمام این ها مائیم (من و تو)

ادامه می دهیم خودمان را

دست و پا شکسته - نیمه کاره

 

و تنها به معجزه ای دلخوشیم و

خدا دایورت شده روی ابلیس ...

 

 

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در جمعه نوزدهم تیر 1388 و ساعت 2:12 |

       

    

        * ...

 

از شب زنی با چشم هایش مانده

در پیاده رو

مردی پر است از زن می گذرد از شب

 

 

 آواز ها و شعر ها و فیلتر های روشن سیگار بر سنگفرش 

می سوزد

                                        (زد زیر همه چیز )

مردی که افتاده از دهان شب

شبی که موس موس کنان سگی است روزگار مرد

                       (رد شده است شبی از همهمه ی بغض ها و خیابان  )

 

از زن شبی  که خالی از عریضه نیست

عرضی نیست

جز شبی که هار شده پاچه می گیرد

مردی که پراست از شب

می گذرد از زن...

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در جمعه پانزدهم شهریور 1387 و ساعت 2:30 |
*...

شب

بی اعتماد شده است

به من - به کوچه و خیابان

وگرنه این همه پاسبان برای چیست ؟!...

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در پنجشنبه سوم مرداد 1387 و ساعت 11:19 |

ضمن تبریک سال نو به همه دوستان ، من امسال ام را علاوه بر سال نو

با رسیدن یک مهمان خوب و دوست داشتنی (دخترم - وانیا) که

همه زنده گی من است شروع می کنم ، چه سال و چه سال های خوشی

برای من خواهد بود پس از این ....

 

وانیا

 

                               *...

 

تقدیر پنجره گشود – به نرمی  وزید و گفت  :«به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

عروس جنگل ها و در یا ها به عشـوه گفت : «به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

 

بادی ملایم ، د می شلا ل اش را کنار زدو گفت

برای چند لحظه باران بارید ، تا چنین بگوید

 

در راه  ماهِ  نا آرام  ، سر از آسمان پایین آورد وچنین گفت

سپیده ، سر زده / پا شد

با شبنمی که زمزمه می کرد؛«به جهان خوش آمدی -وانیا »نمی به چهره زدو

                                                                                       چنین گفت

خورشید  پرت کرده خودش را در آغوش اش – خبری داغ پراکنده شد به جهان ؛

                                                                        «خوش آمدی ، وانیا !!»

 

ما به خانه می رسیدیم

دروازه دهان گشود و چنین گفت

خانه در گشود و چنین گفت

پچپچه ی اشیا ی اتاق را می شنیدی  - چنین می گفت

آتشی گر گرفته در دل ها – تمام اهل خانه چنین گفتند

 

من و همسرم که دلخوشی های جهان را در آغوش گرفته،خیره ایم به چشم هایش

در توﺃمان گریه و لبخند  چنین گفتیم :

«به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

 

زمان در پوست خود نمی گنجد –چون ما (من و تو)  - می بینی !... 

 

وخدا که یکبار مکث کرده بود در زیبایی   تا او آفریده شود

هدیه ی با شکوه اش را همراهی می کرد  و شادمان

دست در دست حلقه کرده ،سری چرخاند

شانه بالا زدو گفت :

 البته که ؛

 «فَتبا رَک َ الله اَحسنٌٌ الْخٰالقین»

 

و بعد دسته جمعی

« وانیا ، خدا و فرشتگان اش » خندیدند ...

   

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 و ساعت 15:43 |

*...

هيچ چيز سر جاي خودش نيست

اين صندلي وارونه

- ميز افتاده

اين كاغذ هاي پاره پوره            بوي كسالتي عميق مي دهند

 

 

اين همه سكوت

ادامه كسي است كه دود مي شود

 

 

هيچ چيز سر جاي خودش نيست

 

 

حتا كلمات

ديگر جفت و جور نمي شوند

از كسي بگويند

ايستاده روبروي آينه

به مرگ خويش مي نگرد ...

                                               قزوين  - 1377

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در یکشنبه چهاردهم مرداد 1386 و ساعت 21:35 |
 

 *...

...ما

(من و تو )

برنخاستیم که بنشینیم...

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در شنبه سیزدهم مرداد 1386 و ساعت 22:56 |

  به تیرداد نصری    

                             *...

 

باران از اندوه مردي حرف مي زند - اين روزها

خيابان و

باد هم كه گاهي مي وزد

                                              «بر چارچوب پنجره ي من»

 

 

اين آيينه و ميز گل سرخ

و كتابي كه نيمه تمام لاي انگشت هاي من مانده است

خيره

به انبوه راز هاي مگوست

 

 

با چهارشنبه اي اين روز ها شلخته

از خانه بيرون مي زنم

روز نامه ها

از مچاله شدن آزادي  حرف مي زنند ...

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 23:36 |

«حافظيه»

سلام كردم و بامن به روي نيمكتي زير نور ماه نشستيم وپلك زدم

تو نبودي و

آسمان چشم هاي من بود و ماه نبود

پلك زدم

من نبودم و

ماليخولياي كسي لاي سيگار

دودش به چشم هر آن كه بي وفا پريد
در اين قضيه
 من گم شدم توي خمي كه ابروي شوخ تو در كمانــــــــــــــــه كرد در دلم آخ !
 دل مي رود زدستم        به جهنم
 صاحبدلان                   ككشان نمي گزد
خدا را                         با نظر بازي فراق افتاده حتا
كه مچا له مي شوم توي اتفاقي كه شانه به شانه من راه مي افتد _ بدون تو
هرچه باران را مي ريزد
   با شعر هايم
 توي اين كاسه ي فيلتر هاي سيگار و فنجان ته گرفته و اين نقطه سياه كه آمد در مدار نور
عكسي است كه خرابي مي كند؛
 كلمات و اشيا را به هم مي ريزد   

مثلا ماه را بر مي دارد از شب هاي هفته

 قلب اش را

 ور دست همه دلتنگي تا آسمان ز حلقه به گوشان ما

نمي شود

اصلا از اول شروع كنيم :

 من نشستم روي نيمكتي كه تو

نشسته نبودي

كسي مثل تو غرق شده بود  در حافظ

اي باد صبا نكهتي از بوي

فلاني

 مثل من شعر هايش را قورت داد و گفت :

درد عشقي

كشيده ام خودم را آن وقت در اين ماجرا

گفتم : كه ماه من شو

 پا شدي از حافظ      از من و نيمكت        بي خيال اين دل سوخته گفتي ؛

ز ماه رويان اين كار

كمتر اتفاق مي افتد مي دانم

اما عجيب نيست مردي همه باران هاي پشت سرش تو باشي و ابر هاي جمع آمده در آن

 تو

 اي غايب از نظر        به خدا

 من همان ام كه وضو سا ختم از چشمه ي عشق

 چار تكبير زدم يكسره بر

همه جاده ها چشم دوخته ام حالا كه خوش خرامان مي روي

 چشم بد از

 روي

همان نيمكتي كه دل مي رود به جهنم اردي بهشت

 ماه مي افتد از ستون جهان                 

مي شكند مثل همين ساعت كه از اين 

 دست

در حلقه

 آن زلف معشوقه به دست           دگران خواهد بود

 به درك !!

 من به خيال چشم نقره ايش مي پيوندم و مي دانم به هر شكسته كه پيوست

تازه

شما هم مي توانيد مرا خط خطي كنيد

 همه اين هزيان را  بتكانيد

تا هر چه حافظ بريزد توي اين صفحه بدون نام همان كه روي نيمكت نشسته نبود و

 من گم شده بودم توي پاركي كه اصلا نيامدم تا به حال اين جا قراري قرار نبود

داشته باشيم

 زلف آشفته و بپيچيم توي حافظ اين قضيه

 آنقدر كه فكر كنم

غم هايم را اين باد

 د رعوض

دل از من برد و روي از من نهان كرد

 كه آشفته قدم بزنم

 خاكستري  هم نفسي

تا به شرح عرضه دهم

كه دل ؛

 چه مي كشد از روزگار هجران اش !!!...

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در سه شنبه پنجم تیر 1386 و ساعت 0:23 |
                  *...

 

پنهان اش کن

پرنده را پنهان کن      لای کلمات

 

جهان حکومت نظامی است

 

در ساعت چهار و نیم صبح

تنها پارس سگ شنیده می شود و شیون شغال ...

 

 

سرزمین من!

پنهان کن

اگر می توانی        آسمان را نیز ...

 

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 و ساعت 10:32 |

 

* ....

 

گلي به گيسوي هيچ زني

راه نيافتاده ام در پياده رو ها  - عاشق نشده ام

و اين پرنده كه نا آرام از چشم هايم مي زند بيرون

ربطي ندارد به اتفاق هايي كه از تشنج ام بالا مي روند

 

اتفاق ها كه مي افتند از من

در پياده روهاي شهر              شلوغ مي شوند از بنجل :

دوره گرد ها دلتنگي مي فروشند

غم نان در چهره هاشان بيات شده

اصلا فكر نمي كنند به كسي جز مامورين شهرداري

 

داري روي اعصابم راه مي روي

گلي به گيسوي كسي نمي زند اين درآمد

آمديم عاشق شويم

شناسنامه مان مصادره شد

صدامان زدند   هــــــــــــــــــــــــــي !

هي !       يعني  محمــــد حسـن جنت امــاني

صادره از رامسر 

سر به راه و رام

سر دونده خودش را تا 27 سالگي

ست نمي شود با هيچ پيراهني

ادامه دارد در ماليخوليايي اش

 

افتضاح است

به درد نمي خورد 

نفر بعدي لطفا

متا سفانه شما مردوديد

دوديد از سيگارتان بلند مي شويد زير سر خودتان

 

زير سرت از ما به تران بلند شده اند شايد پسر !

و گر نه سر به كجاي اين ريل مي زني

زني كه بر گيسوان اش گل انداخته شعرهات - نيست

عشق نيست ترانه نيست نان نيست

خيلي چيز ها مثل خودت نيست

تو همچنان بيكاري

كاري از دستت بر نمي آيد

جاي اجاره پس مي افتي زير دست و پا له مي شوي            چون روزنامه در باران

 

در هيچ كجاي اين جا

كه بوي سگ دو حالم را به هم زده است

نوشته نشده ام

شده ام

يك هــــــــــــــــــــي

هي مي شوم از اداره  -  كارخانه

 

قي كنم خودم را بد تر از گاز اشك آورم

ورم كرده روده هام

ميني  ميان حنجره ام خنثي نشده جاگذاشته اند

در استخوانم تيري  توپي در چشم هايم شوت

طپش قلبم

درد مفاصلم

مجروح نيستم

 

سر طانم سرطان همه چيز

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386 و ساعت 10:3 |

                          *...

 

صداي شكستن ليوان

                     پارچ

                     بشقاب

ساييده شدن كارد ها  به هم در آشپز خانه

 

 

قرارهاي صادر شده

اخطاريه ها

                                   روي ميز كارم

 

]  :

-        دريا در آرامش چشم هاي تو به خواب مي رود

     -   مرگ در نبودن تو با من      به سراغم مي آيد از اين پس 

     -   به فكر فرو رفت خدا در زيبايي  

                                                  تو زاده شدي

   - تو نيز     

                   :[    

 

به فكر فرو رفته آن مرد

بر جدول شكسته ي كوچه

                                        - اگر تمام دنيا را كابين اش مي كردم ؟!!

 

 

به فكر فرو رفته اين مرد

در گوشه ي اين اتاق نمور

                                        - كتاب هايم را مي فروشم

 

                                              

در باز مي شود در بانك ملي

براي زني   كه خندان و بزك شده

راضي از حسابي كه

 به موقع پر مي شود ...!!!

+ نوشته شده توسط محمد حسن جنت امانی در چهارشنبه نهم خرداد 1386 و ساعت 1:49 |