با گیســــــــــــــــــــوان آخــــــته

amani11 — Wed, 19 Aug 2009 05:31:18 GMT

چند شعر

۱-

* . . .

شب

بی اعتماد شده است

به من

به کوچه و خیابان

وگرنه این همه پا سبان برای چیست؟!...

۲-

* . . .

به راحتی می میرد مرگ !

چرا که تو از کنارم گذشته ای و

لبخند زدی !...

۳-

* . . .

پرنده که باشی

بال هایت

خود به خود می رویند !!...

۴-

* . . .

- چگونه می نگری

اکنون که از زمستان نیمه شب میدان

تو وگاری ات به خانه رو آورده اید

چگونه می نگری جهان را ؟!

- سپیده دمان از پله های زیر زمین با لا می آیم

و نیمه شب بر می گردم

تا باری دیگر در روشنی ، اتاق نمور ساکن اش را ندیده باشد!!

۵-

* . . .

از طنین گا م ها یش

تنها مانده

صدای سرد عصای سفیدی

در سکوت سیاه خیابا ن ...

۶-

* . . .

چه زود می زنی زیر همه چیز

افتاده ام از ریشه

۷-

* . . .

نشسته ام بر آن نیمکت که نشسته ای

می گذرم از آن کوچه که می گذری

سیگار می کشم از آن دست که می شعلد به شعله ی سیگا ر

نیمه ی دیگر توام

شاعر !!

در زمان و مکان ات سیلان ...

۸-

* . . .

تنها می خواستم

رویاهای شیرین را

از قهوه ی چشم هایش بنوشم

این بود که از حدقه در آوردم شان ...

۹-

* ایستگاه انتظار کویر

از باران آمده ای

از مارپیچ جاده های پوشیده ی درخت

ازقول و غزل بلبلان

از زمزمه ی شوریده ی رودخانه

از دل آشوبی دریا آمده ای - اتوبوس !!

پس چرا مسافر من با تو نیست ؟!...

amani11 — Thu, 09 Jul 2009 22:41:18 GMT

با سلام به دوستان عزیز و ارجمند پس از مدت ها به سرم زد دستی به سر و روی دنیای مجازی ام بکشم همان طوردر دستنوشته هایم قدم می زدم که از آن ها این سه شعر را انتخاب کردم تا پس از مدت ها لااقل جبران مافات کرده باشم امیدوارم با راهنماییهایتان مرا مورد لطف قرار دهید ...

شعر اول :

* ...

از آبجوی من

جوی خون جوش می زند

از سیگارم

گاری کشته گان دسته جمعی

کوچه ها و خیابان و

مردم در من اند

دوره گردی

- مست و خمار -

اندوه سرزمین نیمه شبی را

می نوشد و می کشد ...

شعر دوم :

*...

در خانه

در اتاق

درون کتاب های مقدس

- شعرها

در گفتمان با آینه ها - در سکوت

در مراوده های دسته جمعی

هرجا

پهن شده است زمین لرزه ای که اتفاق خواهد افتاد

در خیابان – پیاده روها – برج ها – آسمان خراش ها

در پرنده ها

درختان

درنگاه تمام بچه های محل ...

شعر سوم:

* ...

در خیابان پرسه می زنند

باران ها و ابرها

و اندوه ها

تمام این ها مائیم (من و تو)

ادامه می دهیم خودمان را

دست و پا شکسته - نیمه کاره

و تنها به معجزه ای دلخوشیم و

خدا دایورت شده روی ابلیس ...

amani11 — Thu, 04 Sep 2008 22:59:18 GMT

* ...

از شب زنی با چشم هایش مانده

در پیاده رو

مردی پر است از زن می گذرد از شب

آواز ها و شعر ها و فیلتر های روشن سیگار بر سنگفرش

می سوزد

(زد زیر همه چیز )

مردی که افتاده از دهان شب

شبی که موس موس کنان سگی است روزگار مرد

(رد شده است شبی از همهمه ی بغض ها و خیابان )

از زن شبی که خالی از عریضه نیست

عرضی نیست

جز شبی که هار شده پاچه می گیرد

مردی که پراست از شب

می گذرد از زن...

amani11 — Thu, 24 Jul 2008 07:49:08 GMT

*...

شب

بی اعتماد شده است

به من - به کوچه و خیابان

وگرنه این همه پاسبان برای چیست ؟!...

خوش آمدی ، وانیا

amani11 — Wed, 19 Mar 2008 12:12:18 GMT

ضمن تبریک سال نو به همه دوستان ، من امسال ام را علاوه بر سال نو

با رسیدن یک مهمان خوب و دوست داشتنی (دخترم - وانیا) که

همه زنده گی من است شروع می کنم ، چه سال و چه سال های خوشی

برای من خواهد بود پس از این ....

*...

تقدیر پنجره گشود – به نرمی وزید و گفت :«به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

عروس جنگل ها و در یا ها به عشـوه گفت : «به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

بادی ملایم ، د می شلا ل اش را کنار زدو گفت

برای چند لحظه باران بارید ، تا چنین بگوید

در راه ماهِ نا آرام ، سر از آسمان پایین آورد وچنین گفت

سپیده ، سر زده / پا شد

با شبنمی که زمزمه می کرد؛«به جهان خوش آمدی -وانیا »نمی به چهره زدو

چنین گفت

خورشید پرت کرده خودش را در آغوش اش – خبری داغ پراکنده شد به جهان ؛

«خوش آمدی ، وانیا !!»

ما به خانه می رسیدیم

دروازه دهان گشود و چنین گفت

خانه در گشود و چنین گفت

پچپچه ی اشیا ی اتاق را می شنیدی - چنین می گفت

آتشی گر گرفته در دل ها – تمام اهل خانه چنین گفتند

من و همسرم که دلخوشی های جهان را در آغوش گرفته،خیره ایم به چشم هایش

در توﺃمان گریه و لبخند چنین گفتیم :

«به جهان خوش آمدی ، وانیا !!»

زمان در پوست خود نمی گنجد –چون ما (من و تو) - می بینی !...

وخدا که یکبار مکث کرده بود در زیبایی تا او آفریده شود

هدیه ی با شکوه اش را همراهی می کرد و شادمان

دست در دست حلقه کرده ،سری چرخاند

شانه بالا زدو گفت :

البته که ؛

«فَتبا رَک َ الله اَحسنٌٌ الْخٰالقین»

و بعد دسته جمعی

« وانیا ، خدا و فرشتگان اش » خندیدند ...

amani11 — Sun, 02 Mar 2008 19:24:18 GMT

به یاد استاد تیرداد نصری تا همیشه

پس از مدتی دوری از دنیای مجازی به علت پاره ای از مسائل ، دوباره سلام به همه عزیزان و دوستان خوبم

* ...

« تو هم مثل منی

بوی پیراهنت نه از یوسف

چشم ها یت را هم به اسارت برده اند

شب ها که کنار آینه ،به تماشای ماه می آیی

بگو که دست ها یت تهی است

و راز آن پرنده ی خوشبخت

که روزی بر فراز بام ما آشیانه داشت

چگونه از خاطر گریخت »¹

اصلا نمی دانم چه اتفاقی افتاد ، همین که خواندم اش ، بلند شد ،به طرف گیشه رفت ، پول قلیان وچای که گرفته بودیم ، را حساب کرد و راه افتاد، شوکه شده بودم ، نمی دانستم چه اتفاقی افتاده ،چرا هول شده بود ، در مسیر رفتن به گیشه ، سه - چهاربار ، به صـندلی ومیزهای داخل کلبـه بر خورد کرده بـود ، چیز عجیبی بـود ، تا به حا ل ، او را اینـگونه ندیده بـودم زود بلند شـدم ،می دیدم که همه چشم به من دوخته اند ، خودم را جمع وجور کردم ، وانمود کردم ، اوضاع عادی است ، بیرون کلبه هنوز باران می بارید ، به خانه برگشتم وبه اتاقم رفتم ، کفرم درآمده ، کلافه شده بودم ، دلم می خواست که بفهمد ،

داد زدم :

« قشنگترین آرزویم

چشم های توست ، دست های تو که با دست هایم همنفس شوند

من ماهم وتو دایره ی طلایی بزرگ

ای کاش همه ی شبها یلدا بود »

اما آن شب ، به کلی به هم ریخته بودم ، تمام اتاقم به هم یخته بود ، گاهی آنقدر گم می شوی توی خودت که نمی دانی چه اتفاقـی قرار اسـت بیا فتد ، می بینی تو روخدا ، دسـت خودم نـیست ،چندمدتی است که چیزی درونم می چرخد ، کلافه ام کرده ، مثلا یک بار شبیه چاقو است توی دستم ،آن وقت خیلی خیلی چشـم جلوی خودم می ریزم ، مثلا چشـم هایی که در یک لحظـه توی پیاده روهای شهر می چرخند ، بعد ریز ریزشان می کنم می بینی توی کلبه ،

ها گفتی کلبه ؛

دلم گرفته بود، زدم بیرون، به سرم زد به کلبه کنار ساحل بروم ، همیـن که روی میز نشستم به ناگاه کلمات از ذهن ام گذشـتند ، هنوز سـه - چهار پوک بیشـتر به قلیان نزده بـودم ،

حس کردم روبرویم نشسته است،اصلا روبرویم نشسته بود، چشم بستم،جهان دورسرم می چرخید باران تندی می آمد ،گفتم که ؛

روبرویم نشست، نا خود آگاه بلند شدم ،ریختم توی پیاده روها،غروب بـود وهنوز دوره گرد ، هندوانه ها را به شرط چاقـو داد می زد ، نگاه ها به من طور دیگری بـود، چشم های آزار دهنده، پسـشا ن زدم، خودم را به خانه رساندم ، توی اتاقم، پرت شدم توی کلما ت ،چیزی شبیه نمی دانم ؟ ! تنها دارم پس می افتم از تنهایی ،گفتی تنهایی ؟ !

راستی « می گویم

اگر نبود تنهایی

چگونه نقش می زدم تو را

بر دیوار غار قدیمی

نخستین انسان تو را برافروخت با نام آتش

چرا که

نخستین خدا

شکل تو بود »²

چیز عجیـبی بود خدایا چه می بـینم ؟ ! توی اتاقـم روبرویم نشـسته بود و با من حرف می زد،

می بینی ؟ !

این روزها عشق شبیه اشیاﺀ پیچیده ی جهان است

گاه وانمود می کند

کلمات به هم ریخته ی شاعری است

روبرویت می نشیند

زل می زند توی چشم هایت

به تنهایی ات لبخند می زند . . .

* « 1و 2» شعرهایی ازشاعر خوب تنکابنی رجب افشنگ است

amani11 — Sun, 05 Aug 2007 18:04:18 GMT

*...

هيچ چيز سر جاي خودش نيست

اين صندلي وارونه

- ميز افتاده

اين كاغذ هاي پاره پوره بوي كسالتي عميق مي دهند

اين همه سكوت

ادامه كسي است كه دود مي شود

هيچ چيز سر جاي خودش نيست

حتا كلمات

ديگر جفت و جور نمي شوند

از كسي بگويند

ايستاده روبروي آينه

به مرگ خويش مي نگرد ...

قزوين - 1377

amani11 — Sat, 04 Aug 2007 19:25:18 GMT

*...

...ما

(من و تو )

برنخاستیم که بنشینیم...

amani11 — Mon, 23 Jul 2007 16:07:18 GMT

در تاریخ نوزدهم تیر ماه اعتراض شمس لنگرودي به استفاده از نام رمانش در وبلاگ اش کار شده است با هم می خوانیم و در ادامه جهت احترام به این بزرگ دو نمونه از کار هایش را از (مجموعه شعر نت هایی برای بلبل چوبی ) کتاب تشویقی نوزدهمین دوره کتاب سال ۱۳۸۰ را زمزمه و می کنیم و لذت می بریم:

« كار كردن در چنين وضعي رژه بر خاك پوك است! »
اعتراض شمس لنگرودي به استفاده از نام رمانش

شمس لنگرودي به استفاده‌ي بدون اجازه از نام رمانش اعتراض كرد.

اين شاعر و نويسنده در يادداشتي كه در اختيار بخش فرهنگ و ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ایسنا) قرار داده، آورده است: «اگر مرجعي براي دادرسي وجود داشت، به‌جاي نوشتن يادداشت، حتما به آن مراجعه مي‌كردم. هم‌اكنون نمايشگاهي از كاريكاتورهاي هنرمند اردني در موزه‌ي هنرهاي معاصر فلسطين با نام كتابم «رژه بر خاك پوك»، بدون اجازه‌ي من، داير است. چنين كاري دستبرد به حقوق معنوي ديگران است.»

شمس لنگرودي در ادامه افزوده است: «راديو شعرم را بدون ذكر نام من مي‌خواند. روزنامه‌هايي بخش‌هايي از كتاب‌هايم را با نام‌هاي جعلي و واقعي چاپ مي‌كنند. با همين نام «رژه بر خاك پوك»، فيلم كوتاهي ساخته‌اند. كار كردن در چنين وضعي رژه بر خاك پوك است! اگر مرجعي بود، شكايت مي‌كردم.»

البته نام نمایشگاه تغییر کرد اما به نظرم این چیزی را عوض نمی کند چون اگر مولف خود به این مساله پی نمی برد نه تنها این اتفاق نمی افتاد بلکه شاید فردا مدعی هم پیدا می شد

شعر ۴۸

جزایر و اقیانوس ها را در می نوردم

کنار تو می نشینم

بر مویت دست می کشم

با تو سخن می گویم

و بر می گردم

بی آنکه مرا دیده باشی

حیرت مکن که پنجره ات باز است و عروسک هایت می خندند

شعر ۷۱

بنویس

بنویس و هراس مدار

از آنکه غلط می افتد

بنویس و

پاک کن

همچون خدا که هزاران سال است

می نویسدو پاک می کند

و ما هنوز مانده ایم

در انتظار پاک شدن

و بر خود می لرزیم

amani11 — Tue, 10 Jul 2007 20:05:18 GMT

به تیرداد نصری

*...

باران از اندوه مردي حرف مي زند - اين روزها

خيابان و

باد هم كه گاهي مي وزد

«بر چارچوب پنجره ي من»

اين آيينه و ميز گل سرخ

و كتابي كه نيمه تمام لاي انگشت هاي من مانده است

خيره

به انبوه راز هاي مگوست

با چهارشنبه اي اين روز ها شلخته

از خانه بيرون مي زنم

روز نامه ها

از مچاله شدن آزادي حرف مي زنند ...